خانه | سلامت | اپیدرم یا رو پوست EPIDERMIS (قسمت اول)
اپیدرم یا رو پوست EPIDERMIS (قسمت اول)

اپیدرم یا رو پوست EPIDERMIS (قسمت اول)

اپیدرم یا روپوست یک اپی تلیوم سنگفرشی مطبق بوده، ضخامت آن پنج صدم تا یک و نیم میلی متر است. نازکترین قسمت آن در پشت پلک چشم و ضخیم ترین آن در کف دست و پا دیده میشود که آن را می توان به تماس های مکرر با سطوح مختلف و نقش عوامل ساینده محیطی نسبت داد. اپیدرم بیشتراز دونوع سلول با دو منشاءمختلف تشکیل شده است. قسمت اعظم اپی تلیوم کراتینوسیت ها هستند که در روند بلوغ دچار پدیده شاخی شدن KERATINIZATION گردیده و منجر به تشکیل سلول های مرده لایه های سطحی پوست می شوند.

جزء دیگر اپیدرم ملانوسیت ها هستند که سازنده ملانین بوده و شاخی نمی شوند. سلول های شاخی شده دائماً در سطح پوست از بین رفته اما سلول های لایه های عمقی اپیدرم تکثیر می یابند و جانشین سلول های فوق می گردند. سلول های جدید در حالی که از عمق به سطح می آیند کراتین می سازند. کراتین عاقبت تمام سیتو پلاسم سلول را فرا گرفته و سلول می میرد و بالاخره از سطح پوست جدا می شود. بنابر این لایه لایه بودن اپیدرم به مراحل مختلف پدیده دینامیک تکثیر و دیفرانسیاسیون )بلوغ ( سلول ها مربوط است و بلوغ سلولی یا پدیده تمایز را می توان به تبدیل سلول ها به یکدیگر از لایه بازال به بالا در جهت تکامل و شاخی شدن اطاق نمود که در انتهای تکامل، مرگ سلولی و لایه ریزش کننده یا پوسته ریزی کننده است.

سطحی که ما به عنوان پوشش خارجی بدن می بینیم و در اصطاح عمومی به آن پوست گفته می شود، تنها یک بخش کوچک از قشر فوقانی این لایه است که خارجی ترین قسمت پوست بوده و به نام قشر شاخی )طبقه شاخی( نامیده می شود. سلول های این لایه کراتینوسیت نام داشته که در سطح به آنها سلول های شاخی شده یا کورنئوسیت اطلاق می گردد.

این سلول ها در سطح توسط چربی پوست از جمله سرامیدها و سربروزیدها و اسفنگولیپیدها به هم چسبیده اند. روپوست فاقد هر گونه عروق خونی بوده و مواد غذائی و اکسیژن مورد نیاز این سلول ها از عروق خونی میان پوست است، که از لابای سلول ها تراوش شده و به سوی این سلول ها منتشر می گردد. در سطوح سلولی قشر فوقانی، فعالیت شدید حمل و نقل برقرار است. تقسیم ساده سلولی در لایه زاینده، از بین رفتن دائمی سلول ها در قشر شاخی را جبران می کند ودر این لایه دائماً سلول های جدیدی بوجود می آیند که به طرف بالا رانده شده و در طی این مسیر به طرف سطح خارجی حرکت می کنند و بالاخره، در سطح خارجی از پوست جدا می شوند. )روزانه حدود 14 – 6 گرم مواد سلولی، این مسیر را طی می کنند.( با بالا رفتن سن، تولید سلول های جدید در لایه زاینده کم می شود و هرچه این نوسازی کندتر انجام شود، پیر شدن پوست آشکارتر می گردد.

جوانی بدون جراحی ، تکنولوژی منحصر به فرد اتق بل آلمان برای اولین بار در ایران